Zondag 5 november

Zondag was het dan zover, tijd om de hoofdstad te verlaten op weg naar nieuwe avonturen. De taxi rit naar het busstation duurde langer dan verwacht maar hey, we hebben tijd.

Het duurde niet lang of de ticketverkopers van de verschillende maatschappijen spraken ons aan, geweldig toch, al die mensen die hun bestemming proberen te verkopen wanneer je daar staat met al je koffers. Maar nee, we waren vastbesloten (wat niet zo vaak gebeurt) we gaan naar Villa de Leyva. Dus 5 minuutjes nadat we het busstation binnen gingen, hadden we al tickets (soms moet het op reis toch vooruit gaan).

Op weg naar de juiste terminal, kwam de geur van heerlijke empanadas ons tegemoet. Snacks voor onderweg, goed idee! Kopen die handel! Onze bus vertrok al 20 minuten later dus dat ging lekker vlot. Zelfs ons klein petatje deed een een dutje op de bus (lang leve rustige busritten) en 3 uur later kwamen we aan in het kleine dorpje Villa de Leyva.

Het was maar 5 minuutjes wandelen naar ons hotel (of toch in theorie want we waren een klein beetje mis gelopen), dus het was niet nodig om een taxi te nemen! Eerst een beetje uitpakken en dan tijd voor een late lunch en het dorpje wat ontdekken. Aangekomen op de Plaza Mayor, konden we onze ogen niet geloven. Er liepen paarden, honderden mensen, er waren verschillende kraampjes en een echte koraal. Van de grootste Plaza in Colombia naar de Plaza met de meeste paarden op, het is eens iets anders.

Het bleek El Festival de Caballo te zijn, één van de belangrijkste jaarlijkse events in Villa de Leyva. Uiteraard was dit het moment waarop we geen camera bij hadden, ah neen, we gingen gewoon maar lunchen en een beetje rondwandelen. Babs liep dan maar snel terug naar het hotelletje, en ik heb Norah op mijn nek gezet zodat ze alles goed kon bekijken.

Het was de laatste avond van het festival, dus er waren extra shows voorzien om het publiek te entertainen. Er waren traditionele dansen, acrobaten die op hun paard allemaal gekke toeren uithaalden, kortom een echt spektakel. Na de show kon je met sommige paarden en hun ruiters op de foto. Je kon er zelfs cowboyhoeden kopen om de foto helemaal af te maken. Wat een eerste avond in Villa de Leyva!

Maandag 6 november

De volgende dag planden we een hike naar enkele watervallen en een uitkijkpunt (mirador). We slaagden erin om bijna tot aan het begin van de hike te geraken – na al 2 uur onderweg te zijn (een speeltuin vinden onderweg hielp niet echt) dus namen we maar de beslissing om onze wandeling uit te stellen. Deze dag kreeg de bijnaam de ‘we waren bijna aan het begin van de hike’ dag. Niet getreurd, een minder avontuurlijke hike in het dorpje tussen de kleine straatjes was perfect om toch het gevoel te hebben dat we actief waren geweest.

Dinsdag 7 november

Op dinsdag begonnen we rustig aan de dag en sprongen we op de bus naar Ráquira. Dit is dé hotspot om souvenirs te kopen. Omdat we nog maar net begonnen waren aan de reis konden we natuurlijk nog niet veel kopen omdat we dan alles nog een hele tijd moesten meesleuren in onze rugzak.

Maar met een vast doel (“neen, we gaan niets kopen”), toch een beetje centjes (“voor als we misschien toch echt iets leuks tegenkomen“) en onze camera gingen we een kijkje nemen. Op de bus leerden we een Frans koppel kennen die in Bogotá aan het werk waren met hun 2 jarig dochtertje dus we hadden een hoop om over te kletsen (meestal in het Engels want ons Frans is maar comme ci comme ça). Het dorpje is perfect om een paar uur rond te lopen, terwijl je geniet van gekleurde huisjes en alle mensen die rondlopen. En flink als we zijn, hebben we niets gekocht – maar wel al mentaal een lijstje gemaakt van wat we voor iedereen konden meebrengen.

Woensdag 8 november

De volgende dag waren we klaar om de berg opnieuw te proberen beklimmen. Deze keer zijn we effectief naar het begin geraakt van de hike dankzij een tekening (kaartje) van Hostal El Renacer – waar het pad begint. Al van in het begin moesten we klimmen op een heel slipperig ‘pad’. Sommige stukken waren beter, maar het was niet echt haalbaar met een peuter in de draagzak op de rug. Dus na een half uurtje besloten we om toch maar terug te gaan. Geen watervallen, geen mirador maar wel prachtige uitzichten over het dorp. Deze hike kreeg vanaf die dag de bijnaam ‘we hebben het begin gevonden en een half uur gewandeld’-hike . Hike – Mums on FlipFlops , 2-0.

Donderdag 9 november

Op onze laatste volle dag in Villa de Leyva boekten we een taxi om ons naar 2 sites in de buurt. Je kan ook tours boeken, maar met Norah erbij kozen we voor de vrijheid om terug te kunnen keren wanneer we dat wilden.

De eerste plek was ‘El Fósil’, een paleontologisch museum net buiten het dorp. In 1977 ontdekten enkele boeren de restanten van een dinosaurus. Het bleek het meest intacte skelet te zijn van een Kronoaurus ter wereld. Wat ook uniek is, is dat het skelet niet verplaatst is sinds zijn ontdekking. Ze hebben het museum er rond gebouwd. Een gids was inbegrepen in het toegangsticket, dus perfect om onze dinokennis en ons dino Spaans uit te breiden.

Op het einde van de weg is er een paleontologisch centrum waar je paleontologen aan het werk kan zien, maar ons petatje begon al wat moe te worden, dus besloten we om meteen door te gaan naar onze tweede bestemming: ‘El Infiernito’. De Spanjaarden gaven de site deze naam (kleine hel), omdat ze geloofden dat het een heidense plaats van aanbidding was. De echte naam is Observatorio Astronómico de Zaquenzipa, een heilige plek voor de eerste inwoners van de regio. De vele stenen kolommen zijn deel van een kalender, terwijl de fallische vorm van de megalieten staat voor kracht en vruchtbaarheid.

Op onze terugweg passeerden we ook nog La Casa Terracota, het grootste keramische huis in de wereld. Omdat de dag al vermoeiend was voor N. gingen we niet naar binnen, maar het lijkt ons wel de moeite. Je krijgt zelfs een tour van de mensen die er in wonen!

Onze laatste uren in Villa de Leyva vierden we met pannenkoeken eten (onze dochter is er gek op), de – eindelijk bijna lege – Plaza Mayor zien en nog een laatste keer naar de speeltuin (als er iemand een pop met een rood kleedje vindt? Die zijn we daar kwijtgeraakt, aiai).

Morgen springen we terug op de bus en dan gaan we richting San Gil! Lees ons reisverslag over San Gil en Barichara hier.